هستند . » . « 1 » 47 - از عثمان‌بن عثمان‌بن خالد نقل كرده است ، مىگويد : علىّبن حسين عليهما السلام مريض شد ؛ در آن مرضى كه به درگذشت آن حضرت انجاميد ؛ فرزندانش ؛ محمّد ، حسن ، عبداللَّه ، عمر ، زيد و حسين را جمع كرد ؛ به پسرش محمّد وصيّت نمود و او را ملقّب به باقر فرمود و كار ايشان را به او واگذارد . از جمله وصيّتهايش به او اين بود كه فرمود : « پسرم ! عقل رهبرِ روح و علم راهنماىِ عقل و عقل بيانگرِ علم است . و بدان كه علم نگهبان‌ترين و زبان پرخطرترين چيز است . و پسرم ! بدان كه صلاح تمام امور دنيا در دو كلمه است : دو بخش از پيمانهء اصلاح امر معاش كاردانى است و يك بخش آن ناآگاهى است . زيرا كه انسان از چيزى كه شناخته و در آن باره مهارت يافته است نمىتواند خود را به غفلت وادارد . و بدان كه ساعات عُمر غمت را از بين مىبرد . و به راستى كه تو به نعمتى نمىرسى مگر با جدايى از نعمتى . بنابراين زنهار از داشتن آرزوى طولانى ، زيرا كه چه بسيار آرزومندى كه به آرزويش نمىرسد . و گرد آورندهء مالى كه از آن نمىخورد و بازدارندهء مالى كه آن را به جا مىگذارد ؛ شايد آن را از راه باطل گرد آورده و از حقّ ديگرى باز داشته ؛ از حرام به دست آورده و براى دشمن ( بازماندگان ) به ارث وانهاده است ؛ او سنگينى بار آن را بر دوش خود كشيده و گناه آن را به گردن گرفته است ، به راستى كه اين زيانى آشكار است . » . « 2 » 48 - از مالك‌بن اعين جُهنى نقل كرده ، مىگويد : علىّبن حسين عليهما السلام به

--> ( 1 ) - كفاية الاثر : ص 238 . ( 2 ) - همان : ص 239 .